خانمه خیلی جدی گفت: "من همونم که دیروز رفته بودم ساری تا به من زمین بدن! سابقه من رو بررسی کردید؟" گفتم: "بله، شما قبلا زمین دریافت داشته اید." گفت: "آخه اونو مفت فروختیم نفهمیدیم چی شد، این سابقه اش رو حذف کنید تا من بتونم یکی دیگه بگیرم!" گفتم: "نمیشه! شما که می دونی قبلا زمین گرفتی چرا ما را به صرافت بررسی اوراق بایگانی انداختید؟" گفت: "شوهرم گفته اون موقع ها سیستم که نبود شاید برگه ها از بین رفته باشه و بتونیم این بار به اسم من زمین بگیریم" بعد سرش رو کرد تو صفحه مانیتور من و گفت "یکی این برادر شوهر من رو نگاه کن ببین کجا بهش زمین دادن؟ ببین هنوز زمینش رو داره؟"

یک سری جانباز و ایثارگر هستند که برای گرفتن وام یارانه ای نیاز به استعلام فرم ج دارند، آنهایی که می گویند "ما خودمان خدا را شکر داریم و این وام را می خواهیم برای بچه هایمان خانه ای چیزی بخریم" همین ها، انقدر از همین ها بدم می آید. نه اینکه چیزی بگویم یا آنها را سر بدوانم یا در استعلامشان تاخیری کنم، نه. ته دلم ازشان بدم می آید. حتی دست خودم بود به آنها وام نمی دادم.

نرگس هم نی نی اش را بدنیا آورد، آدرینا خانم. ساعت 5 صبح به من مسیج داد که دارم از درد عمل می میرم،  همان لحظه جوابش را دادم و برایش صبر و تحمل دعا کردم. دو ساعت بعد با او تماس گرفتم و پرسیدم چرا سزارین؟! گفت ساعت 12 دردش می گیرد و به بیمارستان می رود، پرستارها و مامای کشیک کیسه آبش را به عمد پاره می کنند تا بچه بدنیا بیاید ولی بچه بدنیا نمی آید، دو ساعت بعد از درد کشیددن متوجه می شوند که بعلت پاره کردن کیسه آب بچه درون مادر مدفوع کرده و مدفوعش را خورده و برای همین ضربان قلبش بالا رفته و این لحظه بوده که تصمیم می گیرند سزارین کنند. طفلی دوستم هق هق می کرد که تو رو خدا این بلا را سر من نیاورید، اما راه دیگری هم نبود. آدرینا را که دیدم انگاری مینیموم همسرش را دیده باشم. یک نی نی ناز و سفید با لبهای قرمز و انگشت های بی رمق و صورت اخمالود. یکی از نازترین موجوداتی که می دیدم. یکی از بهترین لحظات.

آدم خودش احساس می کنه که از یه نقطه ای شروع میکنه به بد شدن. این حلول روح پلید در بدن به وضوح برای افراد احساس می شه و دقیقا تو ذهنش می مونه که از چه روزی و سر چه جریانی کثافت بازیاش رو شروع کرده.

اینایی که منتظر وقتند تا یه سرفه کنی و بهت بگن سرما خوردی؟ عسل آبلیمو چرا نمیخوری؟!

یکی از اقوام دختردار شده و با چه ذوقی عکس نی نی تازه بدنیا اومده اش رو گذاشته تو تلگرام، یکی از زشت ترین بچه هایی که دیدم، با پیشونی کوتاه و پر مو، دماغ دراز و گنده، لب کشیده و نازک. نه رنگی به رخسار نه بری نه رویی ولی تو ذهنش این بوده که بهترین چیز دنیا نصیبش شده و انقدر ذوق داشته که سریع به همه نشونش داده. بچه دقیقا شبیه مادر شوهره شده. (وای خدا من این هزارمین بچه ایه که می بینم شبیه مادر شوهره شده.) اول اینکه- هیچ وقت همچین حسی رو دلم نمی خواد تجربه کنم. شبیه احمق ها بنظر میآد. دوم آنکه-وقتی اتفاقات این چنینی می بینم حالت دفاعی قوی تری نسبت به نظر اولم پیدا می کنم.